Në Holandë, legjislacioni i punës parashikon një nga skemat më bujare të mbështetjes për punonjësit që sëmuren.
Sipas rregullave në fuqi, punonjësit kanë të drejtë të mungojnë nga puna për arsye shëndetësore deri në dy vjet, duke përfituar 70% të pagës së tyre të fundit gjatë gjithë kësaj periudhe.
Gjatë kohës së mungesës për shkak sëmundjeje, detyrimi për pagesën bie mbi punëdhënësin, i cili duhet të sigurojë kompensimin financiar të punonjësit.
Në rastet kur 70% e pagës së fundit rezulton më e ulët se paga minimale, ligji kërkon që punëdhënësi ta plotësojë shumën deri të paktën në nivelin e pagës minimale për vitin e parë të sëmundjes.
Kjo skemë synon të garantojë siguri financiare për punonjësit në periudha të vështira shëndetësore, duke shmangur rrezikun e humbjes së menjëhershme të të ardhurave.
Në të njëjtën kohë, ajo vendos një përgjegjësi të qartë mbi punëdhënësit për të mbështetur fuqinë punëtore dhe për të investuar në rikthimin gradual të punonjësve në punë.
Modeli holandez shpesh përmendet si shembull i një shteti social funksional, ku balancohet mbrojtja e punonjësve me detyrimet e punëdhënësve, duke krijuar stabilitet në tregun e punës edhe në rastet e sëmundjeve afatgjata.
