Funksionarët e kabinetit do t’u nënshtrohen për herë të parë rregullave më të qarta për emërimin, lirimin dhe lidhjen e tyre të drejtpërdrejtë me ministrin.
Në ligjin ekzistues, kabineti i ministrit mund të kishte drejtor, këshilltarë dhe sekretarë. Ata emëroheshin dhe shkarkoheshin nga ministri dhe kishin statusin e funksionarëve politikë. Rregullat për organizimin dhe funksionimin e kabineteve miratoheshin nga Këshilli i Ministrave, ndërsa struktura dhe organika e kabinetit miratoheshin si pjesë e organizimit të brendshëm të ministrisë.
Me ndryshimet e reja, ligji shkon më tej dhe përcakton se marrëdhënia e punës së funksionarit të kabinetit është marrëdhënie besimi me ministrin. Kjo do të thotë se funksionari i kabinetit nuk trajtohet si një punonjës i zakonshëm i administratës, por si një person që zgjidhet nga ministri për ta mbështetur politikisht, teknikisht apo në punën e përditshme të kabinetit.
Punëdhënës në këtë marrëdhënie konsiderohet shteti, por i përfaqësuar nga ministri. Pra, funksionari i kabinetit punon në një institucion shtetëror, por marrëdhënia e tij lidhet drejtpërdrejt me besimin e ministrit që e ka zgjedhur.
Një tjetër shtesë është procedura e emërimit. Funksionari i kabinetit përzgjidhet dhe emërohet nga ministri. Akti i emërimit nuk nënshkruhet vetëm nga ministri, por edhe nga drejtuesi i njësisë së burimeve njerëzore të institucionit përkatës. Kjo e bën procesin më formal dhe e lidh vendimin politik të ministrit me administrimin zyrtar të marrëdhënies së punës nga institucioni.
Po kështu ndryshojnë procedurat sa i përket largimit nga detyra. Ministri mund ta lirojë lirisht funksionarin e kabinetit, por duhet të respektojë një afat njoftimi jo më pak se 30 ditë. Ky afat vlen pavarësisht sa kohë ka zgjatur marrëdhënia e punës. Me fjalë të thjeshta, edhe nëse funksionari ka punuar për një periudhë të shkurtër, lirimi nga detyra duhet të bëhet me njoftim të paktën 30 ditë përpara.
Ligji shton edhe rastet kur funksionari i kabinetit largohet automatikisht ose për shkak të ligjit. Kjo lidhet kryesisht me largimin e ministrit nga detyra. Kur ministri largohet, largohet edhe funksionari i kabinetit, përveç rastit kur ministri i ri vendos ta mbajë në punë. Kjo e bën të qartë se pozicioni i funksionarit të kabinetit është i lidhur me ministrin dhe jo me një karrierë të qëndrueshme në administratë.
Funksionari i kabinetit largohet edhe kur jep dorëheqjen, kur dënohet me vendim të formës së prerë për një vepër penale, kur humbet aftësinë për të vepruar me vendim gjykate, kur shpallet i paaftë për punë nga komisioni mjekësor, kur ushtron të drejtën për pension të reduktuar pleqërie, ose kur ndodhet në konflikt të vazhdueshëm interesi dhe nuk merr masat për ta shmangur atë brenda afatit të përcaktuar.
Një tjetër shtesë është roli i burimeve njerëzore. Konstatimi i lirimit apo shkarkimit bëhet nga njësia e burimeve njerëzore e institucionit përkatës menjëherë pasi verifikohet shkaku. Kjo do të thotë se edhe pse funksionari i kabinetit është pozicion besimi i ministrit, procedura administrative e largimit duhet të dokumentohet nga struktura zyrtare e institucionit.
Këto rregulla do të zbatohen edhe për funksionarët e kabinetit të Kryeministrit dhe të ministrit të shtetit, për aq sa nuk bien ndesh me ligjin për organizimin dhe funksionimin e Këshillit të Ministrave. /ekofin.al
