Të dhënat më të fundit të OECD, të përpunuara nga Voronoi tregojnë se narrativa për një “shoqëri dembele” në Gjermani, e nxitur nga numri rekord i ditëve të raportuara si leje sëmundjeje, nuk mbështetet nga krahasimi europian. Në fakt, Gjermania renditet vetëm në vendin e shtatë, me 3.6 javë mungesa për shkak sëmundjeje në vit, një nivel vetëm pak mbi mesataren evropiane prej 2.6 javësh.
Në krye të listës qëndron Norvegjia me 5.9 javë, e ndjekur nga Finlanda me 5.0 dhe Spanja me 4.9 javë. Më pas vijnë Sllovenia me 4.7 javë, si dhe Portugalia dhe Franca me nga 4.1 javë secila. Në këtë kontekst, Gjermania ndodhet në një pozicion mesatar, larg niveleve më të larta të mungesave në Europë.
Nga të dhënat, modeli i ditëve të para pa pagesë (waiting days), i cili shpesh konsiderohet si mekanizëm për të kufizuar abuzimin me lejet mjekësore, duket se ka ndikim të kufizuar real. Spanja, për shembull, ka ditë pa pagesë, por regjistron pothuajse 5 javë mungesa në vit. Në të kundërt, Lituania ofron 100% pagë që nga dita e parë, por ka vetëm 1.5 javë mungesa, një nga nivelet më të ulëta në Evropë.
Edhe Portugalia ilustron këtë kontrast: pavarësisht 3 ditëve pa pagesë dhe një kompensimi prej vetëm 55% të pagës sipas ligjit, ajo arrin 4.1 javë mungesa në vit. Kjo sugjeron se niveli i kompensimit financiar apo penalizimi në ditët e para nuk është faktori kryesor që përcakton sjelljen e punonjësve.
Në anën tjetër, vendet me mungesat më të ulëta përfshijnë Italinë me 0.9 javë, Hungarinë me 0.8, Bullgarinë me 0.4, Greqinë me 0.2 dhe Rumaninë me vetëm 0.1 javë në vit.
Në këtë kontekst, rasti i Gjermanisë duket më shumë si një reflektim i strukturës së tregut të punës, raportimit më të plotë dhe ndoshta kushteve shëndetësore apo demografike, sesa si tregues i një kulture pune më pak produktive. Të dhënat sugjerojnë qartë se lidhja midis politikave të pagesës së lejes mjekësore dhe nivelit të mungesave është shumë më e dobët sesa supozohet shpesh në debatet publike.

