Nga Edvin Peçi
Ka lajme që nuk i pret kurrë, edhe kur e di se jeta është e brishtë. Lajmi për ndarjen e parakohshme nga jeta të Elisabeta Katiaj erdhi sot si një tronditje e vërtetë, një ndalesë e dhimbshme në ritmin e zakonshëm të ditës, që të lë pa fjalë dhe me një boshllëk të papritur.
Me Elisabetën ishim një brez. Kemi ndarë të njëjtin shesh fakulteti, ato vite formuese ku ëndrrat duken të pafundme dhe rrugët e jetës sapo nisin të marrin drejtim. Më pas jeta na shpërndau secilin në udhën e vet, për t’u ritakuar sërish vite më vonë, këtë herë në takime biznesi, në evente profesionale, në hapësirat e jetës publike të Tiranës. Çdo takim me të ishte i natyrshëm, i qetë, i shoqëruar nga ai respekt i heshtur që lind mes njerëzve që e njohin njëri-tjetrin prej kohësh, edhe pa qenë pranë çdo ditë.
Elisabeta kishte atë cilësi të rrallë për të qenë njëkohësisht e pranishme dhe diskrete. Në botën e biznesit dhe të ekonomisë, ajo ishte e përgatitur, serioze, me një sens të fortë etike dhe me një qasje që nuk kërkonte kurrë zhurmë. Në jetën publike, ajo përfaqësonte një brez profesionistësh që e ndërtonin reputacionin mbi punë, korrektësi dhe qëndrueshmëri. Ishte një nga ata njerëz që nuk kishin nevojë të flisnin shumë për të lënë gjurmë.
Angazhimi i saj me diasporën shqiptare ishte pjesë e këtij vizioni më të gjerë për rolin e individit në shoqëri. Elisabeta besonte te lidhjet, te bashkëpunimi dhe te përgjegjësia për të kthyer përvojën dhe suksesin në vlerë për të tjerët. Ajo ishte dëshmi se profesionalizmi dhe përkatësia nuk janë kurrë në kundërshtim me njëra-tjetrën.
Sot, mendimi se nuk do ta takojmë më në një event, në një diskutim, apo thjesht në një përshëndetje të rastësishme në Tiranë, e bën humbjen edhe më reale. Ikja e saj e parakohshme lë pas jo vetëm dhimbje, por edhe një ndjenjë padrejtësie që vjen sa herë jeta ndërpritet pa paralajmërim.
Elisabeta Katiaj do të mbetet në kujtesën time – dhe besoj të shumëkujt tjetër – si pjesë e një brezi që u rrit, punoi dhe kontribuoi me dinjitet. Kujtimi i saj do të jetojë në ato takime të përbashkëta, në respektin e ndërsjellë dhe në gjurmën e qetë, por të fortë, që la pas.
U prehsh në paqe, Elisabeta. 🕊️
