Refuzimi i grumbullimit të qumështit të kontaminuar me aflatoksinë nga kompania përpunuese Lufra ka hapur një debat të fortë publik, të artikuluar së fundmi edhe nga deputeti Erjon Braçe, lidhur me vështirësitë që po përjetojnë blegtorët e zonës së Myzeqesë për të shitur prodhimin e tyre. Ndërsa shqetësimi i fermerëve është real dhe i prekshëm ekonomikisht, nga këndvështrimi i sigurisë ushqimore ky veprim përbën një sinjal pozitiv për konsumatorin dhe për standardet e tregut.
Një pjesë e mediave ranë pre e dezinformimit dhe shtrembërimit të informacionit, në disa raste edhe dashakeq, duke theksuar se “deputeti Braçe po akuzonte kompaninë për qumësht me aflatoksinë.”
Por, në fakt, sipas informacioneve të bëra publike, Lufra, në rolin e saj si grumbulluese dhe përpunuese, ka refuzuar të marrë qumësht nga disa ferma pas kryerjes së analizave laboratorike që kanë konstatuar nivele të papranueshme të aflatoksinës. Aflatoksina është një ndotës i rrezikshëm, i lidhur kryesisht me ushqimin e kafshëve dhe kushtet e ruajtjes së tij, dhe prania e saj mbi normat e lejuara përbën rrezik serioz për shëndetin e njeriut. Në këtë kuptim, vendimi për të mos e futur këtë lëndë të parë në zinxhirin e prodhimit nuk është një zgjedhje tregtare arbitrare, por një detyrim ligjor dhe etik.
Nga perspektiva e konsumatorit, ky është një lajm i mirë. Refuzimi i qumështit të kontaminuar do të thotë se produktet që dalin në treg nën markën e kompanisë nuk komprometojnë sigurinë ushqimore dhe nuk transferojnë rrezikun nga ferma te tryeza e qytetarëve. Në një treg ku besimi te cilësia dhe origjina e ushqimit është thelbësor, ky standard veprimi përforcon idenë se siguria e produktit duhet të jetë prioritet absolut, edhe kur kjo sjell kosto apo tensione me furnitorët.
Debati i ngritur nga deputeti Braçe, mbi burimin alternativ të qumështit që përdorin fabrikat, përfshirë aludimet për importe apo avantazhe fiskale, përbën një çështje tjetër, që kërkon transparencë dhe analizë të veçantë nga autoritetet dhe nga vetë industria. Megjithatë, ai debat nuk e zhbën thelbin e situatës konkrete: një përpunues që refuzon lëndë të parë të kontaminuar po vepron në përputhje me interesin publik dhe me standardet e sigurisë ushqimore.
Sfida reale mbetet gjetja e një zgjidhjeje strukturore për blegtorët, të cilët përballen me humbje të menjëhershme kur prodhimi i tyre nuk përmbush kriteret. Kjo kërkon ndërhyrje në hallkat e tjera të zinxhirit, nga kontrolli i ushqimit të bagëtive, te mbështetja teknike dhe financiare për fermerët, por jo kompromis me cilësinë e qumështit që përfundon në treg. Në këtë ekuilibër mes mbrojtjes së prodhuesit dhe mbrojtjes së konsumatorit, rasti i Lufrës tregon se siguria e produktit duhet të mbetet vija e kuqe që nuk kalohet. /ekofin.al
