(Pjesa e dytë)
Nga një rrjet tregtar në një grup ndërkombëtar. Si Samir Mane e ktheu Neptun në gurin themeltar të një konglomerati që sot menaxhon qindra milionë euro aktive në dhjetëra sektorë, vende dhe sisteme ligjore.
Në historinë e kapitalizmit shqiptar, ka shumë fillime.
Por shumë pak struktura.
Në fillim gjithçka ishte improvizim.
Furnizime me njohje.
Transport me kamionë privatë.
Shitje në dyqane familjare.
Dhe një cikël i brishtë kapitali që varej nga një ose dy individë.
Samir Mane kuptoi shpejt që një biznes që mbështetet vetëm mbi një njeri nuk është biznes.
Është aktivitet.
Dhe një aktivitet vdes me lodhjen e njeriut që e drejton.
Ai nuk donte të ishte një tregtar i lodhur.
Por ndërtues i një strukture që mund të funksionojë edhe pa të.
Kështu nisi të ndërtojë Balfin Group.
Nuk ishte thjesht një konsolidim i kompanive ekzistuese.
Ishte konceptimi i një forme tjetër të të bërit biznes në një treg që nuk njihte institucionet.
Balfin nuk u ndërtua si familje, por si organizatë.
Me bord drejtues.
Me ndarje funksionesh.
Me menaxhim profesional dhe raportim periodik.
Për Manen, struktura nuk ishte fasadë.
Ishte themel.
Ai nuk kërkonte të drejtonte çdo gjë vetë.
Por të krijonte një model që mund të mbijetojë edhe pa të.
Një sistem ku vendimet merren mbi bazën e të dhënave dhe jo të intuitës.
Kjo filozofi u pa qartë që në ndarjen e hershme të sektorëve.
Neptun mbeti në retail.
Alba-Trade në distribucion.
QTU dhe TEG në zhvillimin e pasurive të paluajtshme.
Euromax në sektorin e ushqimit.
Grupi nisi të krijojë kompani bijë.
Me drejtues të ndryshëm.
Me KPI të ndryshme.
Me strategji të dallueshme.
Çdo kompani kishte një profil të vetin.
Por të gjitha i përkisnin një ekosistemi që bashkëjetonte mbi parimin e strukturës.
Në vitin 2012, me Skopje City Mall, grupi hyri në tregun maqedonas me një projekt 90 milionë euro.
Një qendër tregtare e dimensioneve ndërkombëtare.
Me financim të kombinuar.
Me menaxhim ndërkulturor.
Me partneritete me kompani nga Austria, Turqia dhe BE.
Ky ishte momenti kur Balfin nuk ishte më grup shqiptar me shtrirje rajonale.
Por grup rajonal me standarde ndërkombëtare.
Në vitin 2015, grupi kishte 2,000 punonjës.
Në vitin 2020, mbi 5,000.
Sot mbi 5,642.
Në 11 vende.
Nga Shqipëria në Maqedoni.
Nga Kosova në Greqi.
Nga Austria në SHBA.
Dhe tani edhe në Kanada.
Rritja nuk ishte vetëm numerike.
Rritja nuk ishte vetëm numerike.
Ishte rritje cilësore e kompleksitetit.
Jo vetëm shitje më shumë.
Por sektorë të rinj.
Fusha më të ndjeshme.
Ekspozim më të lartë ndaj rregullatorëve ndërkombëtarë.
Në vitin 2017, ai bëri një nga lëvizjet më të guximshme:
Shitjen e Skopje City Mall për 93 milionë euro.
Një nga daljet më të suksesshme të një grupi shqiptar në tregun e pasurive të paluajtshme të huaja.
Për Manen, ajo shitje nuk ishte thjesht monetare.
Ishte provë se modeli i tij ishte i eksportueshëm.
Në vitin 2019, Balfin hyri në sektorin bankar.
Blerja e aksioneve të Tirana Bank e vendosi grupin për herë të parë në një sektor që kërkon besim të lartë institucional dhe kontroll të fortë rregullator.
Nuk ishte një vendim që merrej lehtë.
Por ishte pjesë e të njëjtës filozofi.
Jo për të pasur banka.
Por për të krijuar një ekosistem që vepron i integruar.
Me logjikë të qarkullimit të kapitalit brenda grupit.
Në vitin 2013, Samir Mane hyri në një tjetër sektor të vështirë: industrinë minerare.
Me blerjen e AlbChrome, kompania që menaxhonte minierat e kromit në Bulqizë, ai futi grupin në një industri me histori të vështirë dhe me ndjeshmëri sociale.
Por qasja ishte e njëjtë.
Standardizim.
Investime në teknologji.
Riorganizim të menaxhimit.
Raportim financiar transparent.
Në pak vite, AlbChrome u kthye në një nga eksportuesit më të mëdhenj në vend.
Dhe në vitin 2022, u shit për 80 milionë euro një grupi industrial turk.
Një tjetër dalje strategjike që shërbeu si provë për fleksibilitetin e Balfin në sektorë të ndryshëm.
Në vitin 2018, Ferronikeli në Kosovë kalonte në një krizë të thellë.
Ishte një ndërmarrje e rëndësishme për ekonominë e vendit.
Por e ngarkuar me borxhe dhe e braktisur nga investitorët.
Balfin mori përsipër ristrukturimin.
Bëri injektim kapitali.
Riorganizoi prodhimin.
Siguroi kontrata të reja eksporti.
Brenda pak viteve, Ferronikeli rifilloi prodhimin dhe u bë sërish eksportues i madh për Kosovën.
Ishte modeli i një menaxhimi që ndërtonte vlerë në vend që të blinte pasuri të gatshme.
Në të njëjtën kohë, Balfin nisi të hyjë në tregjet ndërkombëtare të ndërtimit dhe zhvillimit të pasurive të paluajtshme.
Fillimisht në Austri, më pas në SHBA dhe Kanada.
Në New York janë realizuar projekte rezidenciale në zona elitare.
Në Kanada janë nisur investime në ndërtime të qëndrueshme për tregun e banesave urbane.
Kjo nuk ishte zgjerim për shkëlqim.
Por për të testuar modelin e vet jashtë rajonit.
Në tregje ku nuk funksionon njohja.
As toleranca.
Por vetëm performanca.
Ndërkohë, në Shqipëri, Balfin nisi projektin më ambicioz të turizmit luksoz: Green Coast Resort në Palasë.
Një resort me mbi 1 miliard euro investim në vijimësi.
Me vila, hotele, qendra argëtimi, port jahtesh dhe planifikim urban të integruar.
Një qytet i vogël i ndërtuar nga e para.
Me logjikë të pastër perëndimore.
Duke sjellë në jug të Shqipërisë një standard që nuk ishte parë më herët.
Pastaj nisi projekti Vlora Marina.
Një port për jahte. Projekti eshte ideuar dhe financimi behet nga Mane si rrjedhoje e ndertimit te shijes se re ne Shqiperi.
Me 438 vende akostimi.
Me blloqe banimi dhe hotele buzë detit.
Me potencial për të transformuar Vlorën në destinacion mesdhetar.
Nëse dikur Balfin sillte frigoriferë në kamionë nga Austria.
Tani ndërton projekton dhe financin qytete të reja nga themelet.
Kjo është jo vetëm rritje ekonomike.
Por zgjerim i vizionit.
E gjitha kjo nuk mund të arrihej pa një raport të qartë me shtetin.
Jo si aleat.
As si armik.
Por si strukturë paralele që kërkon njëfarë sinkronizimi.
Samir Mane ka mbajtur një distancë funksionale nga politika.
Janë bërë shumë aludime se është afër kësaj apo asaj force.
Por kur sheh bashkëpunimet e tij ndërkombëtare, investitorët e huaj dhe standardet e raportimit, duket qartë që këto janë më shumë spekulime sesa realitet.
Ai ka ndërtuar një raport të matur me pushtetin.
Sepse e di që nëse je shumë afër tij, merr mbi vete edhe pasojat e dështimeve.
Nëse je shumë larg, nuk arrin të ndërtohesh.
Ai ka zgjedhur një mes të vështirë.
As i nënshtruar.
As i izoluar.
Një lloj neutraliteti aktiv, që e mban biznesin të pavarur dhe të mbrojtur nga ciklet politike.
Në fund të kësaj pjese, është e qartë se ai nuk është më njeriu që vetëm krijon kompani.
Por krijuesi i një strukture që funksionon mbi parimin e sistemit.
Balfin nuk është një histori biznesi.
Është një histori modeli. /Albanian Post
