Shqipëria ka një mënyrë për të çorientuar vizitorët që vijnë për herë të parë. Mbërrin duke pritur një cep interesant të Ballkanit, por më pas zbulon një vend që ndryshon peizazhin me vetëbesimin e një vendi shumë më të madh: rrugë qyteti plot jetë dhe bare me espresso, qytete me lagje osmane që ndriçojnë në muzg, kalime malore që duken vërtet të largëta dhe një vijë bregdetare ku uji është i kthjellët si në Jon dhe çmimet mbeten, sipas standardeve evropiane, këndshëm joreale.
Titujt e vjetër të lajmeve dikur mbeteshin të lidhur me shekullin e njëzetë. Sot, vendi e shet veten me diçka më bindëse: shumëllojshmëri dhe lehtësi. Brenda një udhëtimi të vetëm, mund të hash mirë në Tiranë, të flesh brenda një qyteti të mbrojtur nga UNESCO me mure guri, të ecësh në një shteg të lartë malor dhe më pas ta përfundosh me një not në një plazh me guralecë që duket sikur është huazuar nga ishujt grekë.
Tirana: kultura e kafeneve me një skaj të fortë historie
Niseni nga kryeqyteti, sepse historia e Shqipërisë lexohet më lehtë këtu. Tirana funksionon me kafe dhe biseda, dhe lagje si Blloku, dikur të mbyllura për elitën komuniste, sot janë plot me bare dhe restorante. Pastaj zhytesh nën sipërfaqe, fjalë për fjalë, në BunkArt, kompleksi i madh nëntokësor i kthyer në muze dhe hapësirë arti, një kujtesë se vetëbesimi i ri i këtij qyteti është ndërtuar mbi një histori të rëndë.
Jepi vetes një ditë për ta përjetuar siç duhet: një mëngjes i qetë rreth Sheshit Skënderbej, një drekë e gjatë dhe më pas pasditja në Parkun e Madh, kur vendasit dalin për një shëtitje. Tirana nuk është një qytet kartolinë, por është një qytet shumë i jetueshëm, dhe kjo ka rëndësi sepse Shqipëria shpërblen udhëtarët që nuk nxitojnë.
Berati dhe Gjirokastra: dy qytete UNESCO, dy atmosfera të ndryshme
Nga Tirana, drejtohu në jug drejt një Shqipërie më klasike: shtëpi guri, rrugica të pjerrëta dhe ndjesia se e kaluara nuk është e inskenuar, por thjesht ende e pranishme.
Lagjet e vjetra të Beratit ngjiten në kodër në radhë shtëpish të bardha me shumë dritare, një peizazh urban karakteristik i njohur nga UNESCO.
Gjirokastra, gjithashtu në listën e UNESCO-s, ndihet më dramatike: një qytet me çati guri dhe pamje nga kalaja, me arkitekturë që flet për pasurinë e epokës osmane dhe historinë e mëvonshme.
Këto janë vende për të qëndruar gjatë. Ec herët, para se të nisë vapa, dhe pastaj kalo pasditen në hije, me diçka lokale në tavolinë dhe pa asnjë orar për të ndjekur.
Alpet Shqiptare: shtegu që ndryshon ritmin e udhëtimit
Nëse dëshiron një përvojë që ndryshon plotësisht perceptimin tënd për Shqipërinë, shko në veri drejt maleve. Shkodra është porta praktike, dhe më pas rruga hyn në peizazhe që duken alpine dhe çuditërisht të egra.
Ecja klasike është rruga midis Valbonës dhe Thethit, një shteg që është bërë i famshëm për një arsye: është mjaft sfidues për t’u ndjerë i fituar dhe mjaft i bukur për të justifikuar çdo hap.
Edhe nëse nuk ecën, kalimi i një nate në një fshat malor, në një bujtinë të thjeshtë me një mëngjes të bollshëm dhe një mbrëmje të qetë, të jep një Shqipëri tjetër për ta marrë me vete.
Riviera dhe jugu: plazhe, gjire dhe shtresa të lashta historie
Bregdeti Jon i Shqipërisë shtrihet nga qytete turistike plot gjallëri deri te gjire më të qeta, ku zhvillimi ende nuk e ka arritur pamjen. Vende si Dhërmiu dhe Himara ofrojnë rutinën klasike të rivierës: not, ushqim, përsëritje.
Më në jug, Saranda është më e gjallë dhe urbane, dhe prej andej mund të bësh një udhëtim ditor në Butrint, një nga sitet arkeologjike më të rëndësishme në Ballkan. UNESCO e përshkruan Butrintin si një vend të banuar që nga kohët parahistorike, i formuar më pas nga grekët, romakët, bizantinët dhe venecianët, që do të thotë se mund të ecësh nëpër një histori të përmbledhur të Mesdheut brenda një pasditeje të vetme.
Pranë tij, Ksamili, me rërën e bardhë dhe ishujt e vegjël, është finalja indulgjente, më së miri e shijuar herët në mëngjes ose vonë pasdite, kur është më i qetë./Përshtati nga The Guardian Nigeria, ekofin.al
