Riviera e Shqipërisë është sekreti më i mirëmbajtur i Mesdheut – plazhe të egra, asnjë mega-resort (ende) dhe arratisja e fundit e vërtetë para se të mbërrijnë turmat.
Për dekada me radhë, Mesdheu ka ripërsëritur të njëjtat hite të vjetra të arta: Capri, Saint-Tropez, Mykonos, Ibiza — vende ku jahtet janë më të mëdha se flota e peshkimit lokal dhe një drekë buzë detit mund të financojë një vresht të vogël në Ballkan. Por ekspertët e udhëtimeve — ata që përmendin emra me zë të ulët në darka dhe që në të vërtetë do donin të mos i ndiqje këshillat e tyre — po përqendrohen te një emër i ri: Shqipëria, shkruan Jordi Lippe-McGraw për Forbes.
Po, Shqipëria
E vendosur midis Greqisë dhe Malit të Zi, me një vijë bregdetare që laget nga Deti Jon, Shqipëria për vite me radhë ka qenë “kushëriri i harruar” i Mesdheut. E zënë në hije nga Kroacia, e keqkuptuar nga Europa Perëndimore dhe për një kohë të gjatë e mbyllur nga një regjim i ashpër komunist, ajo mbeti një pikë e bardhë në hartën mesdhetare.
Dhe pikërisht Shqipëria është pjesa e Mesdheut që pak kush ka vënë re, dhe kjo e bën jashtëzakonisht tërheqëse veçanërisht tani
Në jug, gjendet Riviera Shqiptare. Ajo shtrihet përgjatë Jonit, me shpate shkëmbore dhe plazhe me zhavorr që, sinqerisht, nuk do të dukeshin jashtë vendi as në Greqi apo Itali. Por atmosfera është krejt ndryshe. Nuk ka resorte gjigante apo klube luksoze buzë detit (të paktën jo ende), dhe çmimet janë dukshëm më të ulëta.
Në plazhin e Palasës, për shembull, ndodhet tani Green Coast Hotel — një hotel i ri me pesë yje pjesë e koleksionit MGallery. Pamja është diskrete — tone të buta, dysheme prej guri, një spa e vogël, sesione yoga pranë detit. Ka edhe fluturime me parashutë mbi shkëmbinj, që është një tregues se si kjo vijë bregdetare po kalon me shpejtësi nga një sekret për backpacker-ët në një destinacion të rafinuar. Një ditë pi një kafe të ftohtë të bërë vetë në një tavolinë plastike buzë detit; ditën tjetër pi një koktej në një bar hoteli me shkëlqim, duke parë perëndimin e diellit pas shkëmbinjve.
Por vetëm pak milje më në jug, gjërat janë ende siç kanë qenë prej vitesh
Dhërmiu është një ndalesë e njohur, i famshëm për plazhin e gjatë me zhavorr dhe baret që mbushen gjatë verës me muzikë dhe kokteje. Ka edhe hotele të vogla — vende familjare ku merr një dhomë të thjeshtë me pamje nga deti, pa spa apo pishinë, por me plazhin disa hapa larg dhe ndoshta një kafene poshtë që shërben peshk të pjekur në skarë dhe birrë të ftohtë. Është një vend ku do të shihni familje shqiptare, disa backpacker-a europianë dhe, gjithnjë e më shumë, valën e parë të udhëtarëve kureshtarë nga më larg.
Jala është një tjetër plazh që tërheq të rinjtë, sidomos gjatë festivaleve verore të muzikës. Por nëse kërkon qetësi, ec më tej. Gjiri i Gjipes ndodhet i fshehur mes shkëmbinjve, një gji që mund të arrihet vetëm në këmbë ose me varkë. Nuk ka hotel, nuk ka rrugë, nuk ka çadra me qira të rreshtuara në rërë. Ndoshta një hamak i varur mes pemëve, ndoshta një bar i vogël në plazh që punon me gjenerator, ndoshta asgjë fare.
Ajo që e bën Shqipërinë të veçantë — të paktën për tani — është pikërisht ajo që mungon.
Nuk ka hotele gjigante. Nuk ka shezllone 80 euro. Nuk ka turma që të shtyjnë te rrënojat. Është ende pak e egër: rrugët nuk janë të mira, autobusët vonojnë, ndonjëherë duhet të tundësh supet kur planet nuk funksionojnë. Por është edhe bujare — pjata të mëdha me mish apo peshk në skarë, verë vendase dhe njerëz që të detyrojnë të provosh rakinë e bërë në shtëpi, edhe nëse mendon se nuk e mban dot.
Mund të ecësh buzë një plazhi që duket si nga një revistë udhëtimesh dhe të jesh pothuajse vetëm, përveç disa vendasve që notojnë në fund të ditës.
Por, ndryshimet po vijnë shpejt
Aeroporti Ndërkombëtar i Vlorës pritet të hapet së shpejti, çka do të sjellë më shumë vizitorë ndërkombëtarë. Klubet e plazhit tashmë po shfaqen në Rivierë dhe marka më të mëdha hotelerie po fillojnë të hedhin sytë nga bregdeti.
Kështu që, nëse je kureshtar për një pjesë të Mesdheut që ende ndjehet si një zbulim — me përzierjen e qyteteve osmane, maleve të egra dhe bregdetit të paprekur nga ndërtimet masive — atëherë Shqipëria është vendi për të shkuar tani.
Sa gjatë do të mbetet kështu? Kjo është një pyetje pa përgjigje./Përshtati nga Forbes, ekofin.al
